Het is aangenaam koel in het proeflokaal. Ik vraag aan de jongen achter de bar naar Johan met wie ik een afspraak heb. ‘Met een kwartiertje, hij is nog met zijn trekker in de wijngaard,’ is het antwoord. Ondertussen valt mijn oog op een vetgedrukte kop in de nieuwsbrief die op de bar ligt. ‘Kleine Schorre schenkt de wijn tijdens lunch nucleaire top.’ Het verhaal gaat verder en ik lees het aandachtig door. Het idee dat president Obama en de rest van de wereldleiders Nederlandse wijn dronken, vind ik fascinerend.

Even later word ik vrolijk begroet door Johan, een enthousiaste jongeman, de eigenaar van de wijnhoeve. Vol trots vertelt hij dat de Kleine Schorre gevraagd werd de wijnen te leveren voor de lunch tijdens de top. Helaas mocht Johan zelf niet de wijn uitschenken, alles was top secret en beveiligd. Ik ben ondertussen nieuwsgierig geworden naar het geheim van deze Zeeuwse wijnen. Buiten waait de frisse zeewind en ik vraag of deze aangename bries terug te vinden is in de smaak van de wijnen.

Hij legt uit dat te veel wind en storm juist schade aan kan brengen in de wijngaard. De druivenrassen die in Zeeland goed gedijen zijn de Duitse rassen: sylvaner, pinot gris, auxerrois en pinot blanc. ‘Logisch,’ denk ik want dat zijn de rassen die in de noordelijke wijngebieden floreren. En dat komt mooi uit want deze witte wijnen gaan het beste samen met de big five van Zeeland: ziltige oesters, mosselen, paling, kreeft en garnalen.

We lopen tussen de wijnranken door, de druiven zijn nog volop aan het groeien. Het ene ras zoals auxerrois groeit sneller dan bijvoorbeeld pinot gris. Volgens Johan is het de kunst van de wijnmaker om bij auxerrois de opbrengst laag te houden. Deze druif groeit graag, maar dan zitten er weinig aroma’s in het vruchtvlees. Hoe lager de opbrengst per hectare, des te smaakvoller de wijn deze druif produceert.

Dan komt het langverwacht moment om deze pareltjes te mogen proeven. De eerste wijn verrast me gelijk, want het is een Brut met een bijzonder fijne mousse. De stille wijn is in Zeeland gemaakt, maar de tweede vergisting op de fles gebeurt in Luxemburg omdat daar speciale apparatuur voor nodig is. Ik beaam dat de Auxerrois Reserva die Obama ook heeft gedronken, absoluut een stuivende frisheid heeft, die je alleen in Zeeland kan aantreffen.

Aan het eind van de middag loop ik weg met twee flessen uit de winkel onder mijn arm: vanavond drink ik de Barrique Pinot Gris 2012, met 6 maanden houtlagering op Oost-Europese vaten. Spannend.