Normaal gesproken was het weekend voorbij en dacht ik: ’Laten we de week beginnen met een lekker kopje thee.’ In de wijnwereld gaat dat anders, want een goed begin van de maandag is voor velen: uitzoeken naar welke aangeboden wijnproeverij ze zullen gaan. Het wemelt rond deze tijd van de uitnodigingen van importeurs om alle nieuwe oogsten te presenteren. Op zondagmiddag krijg ik een Whatsapp’je van Wytse, vinoloog van E-CRU wines & spirits, of ik meega naar een importeur.

De proeverij vindt plaats in de kantoorruimtes van een enorme loods. In de loods staan dozen wijn metershoog opgestapeld. Rijen achter elkaar, in grote stellingen. In de auto onderweg voerden we de discussie in hoeverre het wenselijk zou zijn om wijn in plastic flessen aan te bieden. Voor het vervoer en transport een stuk eenvoudiger dan al die breekbare flessen. Gelukkig is het nog niet zover, want gevoelsmatig lijkt het me erg armoedig om wijn uit plastic te drinken.

Bij de ontvangst krijgen we een glaasje champagne en worden we naar de eerste ontvangstkamer begeleid. Er staan alleen al in deze kamer ruim honderd flessen open, in twee rijen achter elkaar. Logischerwijs eerst wit en dan rood. Ik krijg een glas en binnen een paar minuten hebben we de eerste wijnen geroken, geproefd en gespuugd. Dit zijn de binnenkomers die een wat lagere kwaliteitswaarde hebben. Ik word voorgesteld aan één van de verkopers van de importeur en hij waarschuwt me: ‘Neem nooit meer dan één slok per wijn om te proeven, want anders weet je het na twintig wijnen niet meer en smaakt alles zuur.’ Ik neem zijn advies ter harte.

Een speciale kamer is ingericht voor de wijnen uit Californië. Hier zijn de wijnmakers zelf aanwezig. Eigenlijk wil ik wijnboeren zeggen, maar een charmante Amerikaanse staat ons te woord, dus dat lijkt me niet zo toepasselijk. Ze legt uit hoe ze de chardonnay maken en welke vinificatieprocessen ze hanteren. Deze wijn ondergaat een malolactische gisting. Dit is een tweede gisting op het vat waardoor appelzuren in de wijn worden omgezet in melkzuren wat de wijn zachter maakt. In het geval van deze chardonnay krijgt hij een rondere en ‘vettere’ smaak.

Beneden in de hal proeven we de laatste dertig wijnen. Ik kan lang niet overal wat zinnigs over zeggen, maar zo langzamerhand begin ik de stalmest van de pinot noir aardig te herkennen en leer ik dat het bij chardonnay belangrijk is dat hij een goede zuurgraad heeft. Na een paar uur staan we weer buiten en heeft Wytse een aantal wijnen in gedachten die hij naast het gewone assortiment gaat bestellen. En ik kan niet anders zeggen dan: een uitstekende besteding van de maandagochtend.