De glimmende flessen kijken me aan en ik kijk vol interesse terug. Overal om mij heen zie ik gekleurde etiketten, van speciale destillaten, grote Bordeaux Grand Cru’s en de beste limonadesiroop uit Frankrijk tot de zachtste olijfolie uit Italië. Ik kan mijn ogen er niet vanaf houden, terwijl de vergadering voortduurt in de wijnwinkel. De discussie gaat over waar een vat met jenever moet komen te staan met tapflessen. Dit is voor mij een totaal andere omgeving dan de saaie kantoortuinen waar ik gewend was om in te vergaderen. Vaak staarde ik naar buiten, keek tegen grijze gebouwen aan en droomde over een boerderij in Frankrijk met een prachtige wijnkelder.

Hier kan ik niet wegdromen. Het is al bijna 11 uur, tijd om de nieuw binnengekomen flessen wijn te proeven en te beoordelen of ze in het assortiment worden opgenomen. Mijn eerste proeverij in de ochtend met échte professionals. Eerst een paar nieuwe bieren, conclusie luidt snel ‘te bitter’. Over op de wijn. Er staan 8 flessen klaar, 3 witte uit Chili en 5 verschillende rode wijnen. Het gaat in een rap tempo, ruiken, proeven en wegspugen. De een is wat te strak in zijn zuren, de andere Duitse Spätburgunder is voor een pinot noir te vlak van smaak. Binnen een half uur zijn alle wijnen geproefd en is er slechts één wijn die in het achterhoofd wordt gehouden, de rest is afgekeurd.

Om 12 uur sta ik buiten met twee flesjes Trappist Westvleteren in mijn tas. Het schijnt het beste bier in de wereld te zijn. Dat belooft wat voor een wijndrinker. Dit bier wordt door monniken in hun abdij gebrouwen, slechts in beperkte aantallen, en de vraag ernaar is groot. Schaarste betekent een hoge prijs, bijna 15 euro per flesje. Belachelijk denk ik, maar ja, ik betaal makkelijk veel geld voor een mooie wijn, dus waarom niet nu voor dit speciale bier.

In mijn beleving vind ik Belgische bieren snel te bitter. Ik ben een echte vrouwelijke bierdrinker, het moet vooral niet bitter zijn, ook geen Kriek Lambiek, de Koninck heeft mijn voorkeur. Met een vriend open ik de flessen waar overigens geen enkel etiket op zit en schenk het bier uit in de meest chique wijnglazen die ik in huis heb. Het bier ziet er amberachtig uit, nu een slokje proeven en ik kan niet anders zeggen dan: dit bier heeft een milde zoetheid met een zacht bittertje in de afdronk, echt Maudbier.