Colchagua Valley, een ochtend in maart, straks bezoek ik één van de grootste wijnhuizen in Chili. Pablo Barros, de wijnmaker kon maar net tijd voor me vrijmaken. De oogst is begonnen, hij heeft het druk om te bepalen welke percelen geplukt moeten worden. Zijn telefoon gaat regelmatig, waarna in het Spaans snelle conversaties heen en weer gaan. De meeste wijngaarden worden met de hand geoogst, behalve de druiven voor de eenvoudige basiswijn.

We lopen tussen de enorme rijen roestvrijstalen tanks door, sommige zijn nog leeg, in andere is het sap van de druiven net geperst. Pablo vraagt of ik het gistende druivensap wil proeven. ‘Ja, graag,’ is mijn antwoord want ik heb nog nooit het sap van wijndruiven op mijn smaakpapillen gehad. Het is verbazingwekkend zoet, logisch want alle suikers moeten nog worden omgezet in alcohol. Het rode vocht van de merlot is al herkenbaar.

In de proefruimte staan zo’n 25 flessen te ademen. Pablo is nieuwsgierig naar het consumentengedrag in Nederland. Ik zeg eerlijk dat naar mijn mening de chardonnay in de basislijn een iets te hoge zuurgraad heeft. De tendens in de wijnwereld is om frisse chardonnays te maken zonder houtlagering. Daarna proef ik een zalmroze rosé, de kleur van uienschillen, die gemaakt is van carmenére. Ik ben verrast, een verfrissend glas wijn.

We gaan over op de rode wijnen en ik vraag aan Pablo hoe het komt dat de wijnen in Chili zachte tannine hebben. Hij legt uit: ‘Het klimaat in Chili is zo constant dat we kunnen wachten op het juiste moment van de fenolische rijpheid van de druif. Ik kan per dag de oogst bepalen. Zo blijft de carmenére zeker tot eind mei aan de stokken hangen. Daardoor ontstaan er geen harde tannine.’

Pablo vertelt verder: ‘De malbec oogsten we eerder dan de carmenére. Malbec smaakt een klein beetje zoet met tonen van butterscotch en toffee. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar carmenére, de druif heeft meer structuur, meer temperament en moeilijker in het wijnmakingsproces.’ Hij vergelijkt carmenére met een vrouw: ‘Als je de druif met zorg en aandacht behandelt, krijg je mooie wijnen, zo niet, ook geen mooie wijn.’

De laatste wijn uit 2011 is een assemblage van de beste percelen carmenére, malbec, syrah en cabernet sauvignon. ‘De percentages van de druiven kunnen ieder jaar veranderen. Het hangt van de kwaliteit van de druiven af. Net als in een huwelijk, som is het goed, soms even wat minder goed. Het gaat om het vinden van de juiste persoon of in dit geval de juiste druif,’ aldus Pablo.

Ik moet erom lachen en denk bij mijzelf dat voor dit grote wijnhuis Pablo de juiste wijnmaker is, omdat hij met hart en ziel met zijn ‘wijnkinderen’ bezig is!