VondelVini

registervinoloog Maud Veldkamp

Tag: Tempranillo

Wijn proeven: het uur van de waarheid

Het doek valt. Er heerst een ijzige stilte, slechts langzaam doorbroken door het tikken van de herfstregen op het dak. De glazen staan verdeeld op de tafel, veertig in totaal, voor ieder vier. We hebben geproefd en gespuugd, het oordeel is geveld. Het uur van de waarheid nadert. Welke wijnen gaan schuil achter welk glas? Nerveus zit ik op mijn stoel, in principe had ik een voorsprong, ik kocht de wijnen, maar iemand anders schonk ze in.

Eerst een vragenrondje over het druivenras. Ik ben ervan overtuigd dat het een tempranillo is. We proeven bekende rassen. Alle rassen doen de ronde: pinot noir, sangiovese, merlot, maar geen tempranillo. Ga ik een debuut maken? Als laatste zeg ik zonder blikken of blozen: ’Geen twijfel dit is een tempranillo.’ We lopen het proefformulier door en alle kenmerken gaan goed tot de wijn wordt onthuld: het is een pinot noir

Teleurgesteld haal ik diep adem. Hoe kan ik nou zo’n fout maken? Pinot noir is licht doorschijnend en ruikt naar stallucht. De mij bekende aardse boerenmest kan ik in dit glas niet ontwaren. Daardoor ben ik misleid en het vierde glas was ook licht van kleur. Ik geef toe deze wijn was te donker gekleurd om een pinot noir te kunnen zijn. Het laatste glas was overigens een sangiovese.

We proeven de wijnen systematisch en omschrijven onze waarnemingen op een proefformulier. In het proeven gaat hem om het herkennen van de aroma’s zoals fruit, groene vegetale luchten of aardse kernmerken. Of Ik waan mijzelf op een groot koloniaal schip op weg naar landen van kruidige specerijen en herken het hout van een oud sigarenkistje.

Deze wijnen laten me opnieuw verrassen, want er valt zoveel in te ontdekken. Maar het uur van de waarheid heeft gesproken. Ik had slechts twee van de acht wijnen goed, een dikke onvoldoende. Even slikken, maar fouten zijn er om van te leren zeg ik moralistisch tegen mijzelf. Langzaam begin ik het te begrijpen: hoe meer ik over wijn weet, hoe moeilijker het wordt.

Welke wijn bij spaghetti bolognese?

Snuffelend door de wijnwinkel zoek ik naar een gemakkelijke rode tafelwijn voor bij een bord spaghetti bolognese. Ik ben nog niet zo thuis in de rode wijnen en laat me adviseren door Wytse die me een fles rode Spaanse wijn met de naam Alceno aanbeveelt. Hij vertelt dat de maker van de wijn Pedro Luis Martinez is en hij heeft het domein van zijn vader overgenomen.

De bodega ligt in het zuiden van Spanje onder Madrid in de streek Jumilla. Dit is een heuvelachtig gebied met hete zomers en er valt weinig regen. De druivenrassen die het in dit klimaat goed doen zijn: monastrell, tempranillo en syrah. Monastrell maakt kruidige, stevig wijnen met rijp blauw fruit, tempranillo is vooral bekend om zijn geur en smaak van rood fruit en vriendelijke niet te harde tannine en syrah is een kruidige druif die in de geur een pepertje afgeeft.

Ik benieuwd of deze wijn juist zwaar en krachtig is vanwege de monastrell en de syrah of toch vrolijk en fruitig door de assemblage met tempranillo. De spaghetti staat dampend op tafel, tijd om een glas rode wijn in te schenken. De wijn valt in Spanje onder de etikettering ‘joven’, dat jong betekent. De kleur is paarsrood en hij ruikt naar viooltjes en warme rode kersen. Ik neem een slok en proef dat de wijn een ronde smaak heeft heel aangenaam, makkelijk in de mond.

Ik krul de spaghetti om mijn vork en draai hem rond op mijn lepel. De slierten glijden naar binnen en met een slok van deze soepele wijn ben ik blij met de tempranillo, die het fruitige karakter in deze wijn een mooie balans geeft. Ik vind deze wijn echt gewoon een lekkere rode wijn voor bij de spaghetti.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén