VondelVini

registervinoloog Maud Veldkamp

Tag: Sauvignon Blanc

Nooit meer wijn uit de supermarkt

In mijn ontdekkingstocht naar wijn ben ik er al achter gekomen dat het verslavend is om steeds mooiere wijnen te proeven. Kritisch gaat mijn oog langs de vele etiketten in de supermarkt waar ik nonchalant wat olijven en pistachenoten in mijn mand laat glijden. De perfecte borrelhapjes bij een lekker glaasje. Ik vind dat deze wijnen het niet halen bij de kwaliteitswijnen die ik bij de echte wijnwinkel koop. De vraag is waarom eigenlijk niet? Wat is er dan zo anders aan in het wijnmakingsproces dat ze waterig smaken en vrijwel nooit een lange afdronk hebben?

Ik heb gehoord dat het onder andere komt omdat de druiven aan jonge wijnstokken groeien en ze worden machinaal geoogst. Hierdoor gaan de druiven kapot en door de aanraking met zuurstof begint meteen het oxidatieproces. In grote stalen tanks worden de druiven vergist, wel of niet kapot. Kwaliteitswijnen daarentegen worden met de hand geplukt, gekoesterd en zorgvuldig geselecteerd. Ik heb dat ooit één keer in Frankrijk gedaan, dat viel niet mee voor een stadsmeisje, zwaar werk en mijn handen zaten onder de krassen van de schaar.

Samen met een vriendin hebben we ons `wijnproefavondje,’ wat betekent uitgebreid bijkletsen en ik neem altijd mooie wijnen mee. We beginnen met een witte De Waal Sauvignon Blanc uit Zuid-Afrika, precies wat ik ervan verwacht: een frisse borrelwijn, wat fruitig, goed bij de plakjes heilbotpaté die versierd zijn met een randje gerookte zalm. De rode poon ligt ondertussen op een bedje van venkel en met wat peterselie en citroen in de buik te pruttelen in de oven. In de ijskast staat een spannende Italiaanse wijn, Isola dei Nuraghi uit Sardinië te koelen.

In ons glas laten we de wijn heen en weer walsen, hij is donkerder van kleur, neigt meer naar strogeel en laat lichte tranen achter in de hals. Mijn vriendin neemt een slok en zegt: `Door jou kan ik nooit meer wijn uit de supermarkt kopen, want dit is pas echte wijn!’ Ik lach en beaam haar statement. Deze wijn is vol, rond, krachtig en hij geurt naar weelderige acacia’s. Mooi fruit en een bittertje in de afdronk. Dat laatste heb ik niet van mijzelf, maar las ik in de omschrijving van de vermentino druif, die het beste gedijt in Sardinië, waar deze wijn vandaan komt. Daar groeit hij in een wijngaard met stokken van dertig jaar oud. De wortels van de oude stokken zitten diep in de grond en halen daar heerlijke sappen vandaan.

De tongen praten en proeven, komen los en het ene verhaal na het andere gaat over tafel. De kaarsen branden tot diep in de nacht.

Montgras: de druiven proeven naar groene paprika

Het feest in het dorp is volop aan de gang. Lange rijen om ergens een glas wijn te bemachtigen. Koningsdag is hier niets bij. Mijn beeld voordat ik hier in Santa Cruz, Chili, aankwam was, dat er een paar boeren op het marktplein zouden staan met tonnen rood vocht, waar je wat wijn uit kon tappen. Niets is minder waar. Grote bedrijven, gebottelde flessen en massa’s mensen.

Het is ‘la vendimia’, het oogstfeest in Santa Cruz. Overal staan kramen waar je wijn kunt proeven en in de bodega’s in de omgeving worden speciale activiteiten georganiseerd. Deze keer vervolg ik mijn weg in de taxi naar Montgras, een middelgroot wijnhuis. Bij aankomst wil ik de taxichauffeur betalen, maar hij gebaart me dat hij op me blijft wachten.

In de bodega sluit ik aan bij een groep Chilenen die net arriveren. De jongen die de rondleiding geeft is vrolijk en vertelt honderduit over alle verschillen tussen de Chileense en Europese wijnen, hij heeft net zijn examen gehaald en is een tijd in Bordeaux geweest. In Chili bestaat het examen uit veel theorie en slechts twee wijnen blind proeven die je wel allebei goed moet hebben. Moeilijk.

Op de tafel staan voor de flessen wijn de druiven gedrapeerd. Het is oogsttijd dus bijna alle druiven zijn rijp. Het is fascinerend om zo duidelijk groene paprika te proeven in de carmenere druif, cabernet sauvignon is klein en heeft een dikke schil waar de tannines in schuil gaan. Sauvignon blanc is zoet, maar veel frisser dan de chardonnay druif. Merlot is zacht van smaak en grenache druif is een mond vol sappige kersen.

De jongen vertelt enthousiast over een bijzondere druif: ‘Vele jaren dachten Chilenen dat carmenere de merlotdruif was. Het was wonderbaarlijk hoe goed deze in Chili groeide en mooie wijnen produceerde. Anders dan in Frankrijk, maar dat kwam door het klimaat, werd lange tijd verondersteld. Totdat twintig jaar geleden na laboratoriumonderzoek bleek dat het geen merlot was, maar carmenere. Sindsdien is carmenere de druif van Chili.’

Een wonderbaarlijk, maar waar verhaal. Op de tafel staan ook glazen met verse paprika erin, wat vanille, appel en ananas. Ik draai de glazen rond net alsof er wijn in zit. De verse geur van groene paprika is duidelijk herkenbaar en terug te vinden in de wijn die van carmenere is gemaakt.

Zo kom ik langzamerhand tot de conclusie dat carmenere echt een druif is die topwijnen in Chili produceert.

Het ruikt een beetje naar kattenpis

De zon schijnt schraal door de kale takken van de boom. De poes zet behendig zijn scherpe klauwen in de bast en klimt naar boven. Hij springt via de boomhut op het dak van het huis. Ik kijk omhoog en vraag me af hoe hij straks weer naar beneden komt. De weg omhoog is namelijk een stuk makkelijker. De poes tippelt heen en weer op het dak en gaat ergens zitten. Ondertussen komt de associatie met de wijn van de vorige avond naar boven: kattenpis.

Kattenpis en witte wijn, klinkt niet echt lekker. Tijdens de cursus moesten we een wijn proeven en die rook naar de poes op het dak. Het was een Sauvignon Blanc, een Sancerre uit de Loire. En dan is het heel normaal om te zeggen dat de geur van de wijn een zweem kattenpis bevat: de smaak was gelukkig anders. Vanavond proeven we een Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland, ben benieuwd welke geuren mij tegemoet komen.

Het houtvuur knettert, de rode vlammen schieten omhoog, de regen slaat licht tegen de ramen. De poes heb ik vanmiddag naar beneden geloodst onder de dreigende lucht en hij ligt op de bank te knorren. Mijn zusje maakt Chinese loempiaatjes met gehakt van kip, varken en wortel. Dit prutje gaat in dun gevouwen bladeren in de olie. Daarna wikkelt ze de loempia’s in een slablad met verse munt en chilisaus.

Ik open de wijn en schenk glazen voor ons in, terwijl neefjes hongerig door de keuken dwarrelen. Deze ruikt anders, geen poezengeuren, maar meer naar gras en de smaak is ook minder zuur. We proeven citrusfruit en wat zoetere ananas. Dat komt omdat de druiven in Nieuw Zeeland veel meer zon hebben gehad dan de druiven uit de Loire. Daardoor ontwikkelen ze meer suikers en zijn iets zoeter. Eigenlijk heel logisch.

Daarna eten we noedels van een recept van Jamie Oliver met koriander, rode peper, nootjes en pindasaus. De wontongarnalen stomen dampig in het mandje. Op tafel staat een fles Bourgogne uit Mercurey. Bourgogne en Aziatisch eten, ik weet helemaal niet of dit een perfecte combinatie is. Op het etiket staat ‘vieille vignes’ dat betekent oude wijngaarden en dat belooft een mooie wijn. Ik ruik in het glas en de geur van hout en vanille komt naar boven terwijl het haardvuur aangenaam brandt. De smaak is vol tropisch fruit met wat amandelnoten en een lange afdronk. De notensmaak gaat goed samen met de noedels van Oliver. Onze conclusie luidt een prima combinatie.

De muziek staat hard aan, mijn neefjes staan te swingen en doen verschillende artiesten na. Tante en haar zusje ronden de avond af met een dansje voor het houtvuur en een glaasje Bourgogne in de hand. Dit zijn andere tijden dan platgeslagen bier in de disco.

Het geheim en succes van de Chileense wijnen

Chili, Santiago, een wereldstad met evenveel inwoners als Nederland. Ik ben vanuit de winter de zomer ingestapt, het is warm, mistig van de uitlaatgassen, hoe ga ik in deze miljoenenstad een uitweg vinden naar de verafgelegen wijnbodegas? Een taxi kost 150 euro voor een dag, Europese prijzen. Mijn bezoek staat gepland bij Quintay in Casablanca Valley. Het dorp Casablanca is een straat langs de snelweg, ik gok het erop dat er ook taxi’s rijden en koop een buskaart voor 2,75 euro.

Mijn vermoeden was juist, er zijn taxi’s. De chauffeur ratelt door in onverstaanbaar Spaans, ik lach en let op de weg waar we naar toe gaan. Plotseling doemt een groot wit gebouw tussen de wijnranken op waar met grote zilveren letters op staat: Quintay. We zijn gearriveerd en de auto stopt voor dit ultramoderne gebouw. Later vertelt Victor die mij de rondleiding geeft: ‘Deze ‘wijnkelder’ is gebouwd in 2005 met thermale panelen, waardoor het binnen koel blijft. ’

We lopen langs de wijngaarden en ik voel een frisse bries van de verderop gelegen oceaan. Victor vertelt: ‘Casablanca Valley heeft een koel klimaat en dat is in het dal perfect voor de groei van sauvignon blanc en chardonnay. Maar we hebben ook wijngaarden die in de bergen zijn aangeplant, dat is ideaal voor pinot noir en syrah. Overdag meer hitte en ‘s nachts een grotere afkoeling, is goed voor de groei van het fruit en concentratie van de suikers in de vruchten.

Victor laat me wijnen proeven, de beste sauvignon blanc heeft een lichte houtopvoeding gehad, daardoor meer complexiteit. Het is een genot, deze wijn heeft naar mijn oordeel meer rondeur dan de Loire sauvignon blanc en smaakt minder tropisch dan de Nieuw Zeelandse variant. Victor vertelt: ‘De percelen bij de kust geven minerale wijnen, in het dal domineren de citrustonen en in de bergen komt het fruit naar voren.’ Interessant om te weten.

Ik vraag aan Victor naar het geheim van het succes van de Chileense wijnen. Een glimlach komt op zijn gezicht, hij fronst zijn wenkbrauwen en zegt: ‘Allereerst staat de hoge kwaliteit van onze wijnen voorop en ten tweede zijn ze betaalbaar. We moeten concurreren met de wijnen uit Europa. Goedkope arbeidskrachten spelen daarbij een rol, waardoor we een serieuze plaats innemen op de internationale wijnmarkt.’ Betaalbare kwaliteit is het sleutelwoord.

We lopen naar buiten waar de barbecue staat te walmen, varkens worden geroosterd, ‘caballero’s’ komen te paard aanrijden voor het grote feest ter afsluiting van de zomer. Met een mooi glas wijn in mijn hand mag ik meegenieten van dit festijn.

Een ontdekkingstocht in de wijnwereld

In rap tempo trap ik op de pedalen van mijn oude oma-fiets. De grachten lichten op in de schemering door de lampen die losjes aan de bruggen bungelen. Nog enkele bochten te gaan. Ik ben onderweg naar de eerste avond van de cursus om mijn wijnbrevet te halen. Een nieuwe wereld, de wijnwereld, waar ik mijn zinnen op heb gezet om mijn passie te volgen en een manier om de kantoorbaan die mij twintig jaar binnenhield achter mij te laten.

We zitten met meer dan tien personen aan lange tafels in een wijnkelder. Een echte oude wijnstok komt op tafel en we duiken in de geschiedenis van de wijn. Met rode koontjes luister ik om alle informatie tot mij door te laten dringen. In het noorden van Iran vond men wijnkruiken die zijn oorsprong hadden tot 8.500 jaar voor Christus. En het vinificatieproces komt uitgebreid aan de orde. Ik weet wel dat witte wijn ook van rode druiven wordt gemaakt, maar heb me eigenlijk nooit gerealiseerd dat het vruchtvlees van druiven kleurloos is. De kleur van rode wijn komt puur uit de schil van de druiven.

En dan gaan we over op het proeven van de wijn. De vinoloog doet voor hoe je het glas vasthoudt, zet zijn neus in het glas, ruikt, neemt een slok, proeft intens en spuugt de wijn met een strakke boog in de daarvoor bestemde bak die op de grond staat. Vol bewondering zit ik te kijken, hoe krijgt hij dat voor elkaar! ‘Veel oefenen onder de douche,’ is zijn antwoord.

We beginnen met een Sauvignon Blanc uit de Loire, een druif met een hoge zuurgraad met de kenmerkende groene appel- en kruisbessensmaken in zich. Daarna proeven we een Gewürztraminer, veel zoeter in de smaak, heerlijke lychee, honing en geel fruit. Dat komt omdat de druif een lage zuurgraad heeft en meer natuurlijke suikers. Nu snap ik waar de smaakverschillen vandaan komen.

De eerste schreden zijn gezet, nu nog veel leren. In mijn zoektocht klop ik aan bij mijn wijnwinkel E-CRU waar ik goede contacten mee heb. Met spanning ga ik een gesprek aan en vol verwachting gaat er een deur voor mij open. Wytse en Paulien nodigen mij uit om blogs te schrijven op hun website. En hier ben ik en zal de komende tijd mijn lezers meenemen in mijn ontdekkingstocht in de wijnwereld!

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén