VondelVini

registervinoloog Maud Veldkamp

Tag: Colchagua Valley

Viu Manent: honderd jaar oude malbec

Aan weerszijden van de weg staan wijnranken, het is heet, het stof waait onder de auto door. We arriveren bij Viu Manent in Colchagua Valley, Chili, een familiebedrijf dat bekend staat om zijn honderd jaar oude wijnstokken van malbecdruiven. Christian, ontvangt me en we wandelen door de zaal met de geschiedenis van de familie Viu Manent. Overal hangen foto’s, inmiddels is de derde generatie wijn aan het maken.

Christian is een viticulturist en ik vraag wat hij precies doet. Hij legt uit: ‘Een viticulturist zorgt voor het hele proces in de wijngaard, van de wortels tot de top van de plant, zodat de druiven goed groeien. Wanneer de druiven worden geoogst, neemt de wijnmaker het over. Een viticulturist en de wijnmaker moeten altijd goed samenwerken.’

Met paard en wagen hobbelen we de wijngaarden in, onderweg naar de oude malbec. De koetsier trekt met ferme slag aan de leidsels en de paarden komen tot stilstand. Christian neemt me mee langs de ranken het veld in, waar een diep gat is gegraven. We dalen af in de gedroogde klei en vanaf de onderkant is het heel goed te zien hoe verfijnd de wortels zijn vertakt tot zeker zeven meter onder de grond. De oude knoesten komen gedraaid boven de aarde uit.

Ik vraag aan Christian hoe het komt dat oudere wijnstokken hoge kwaliteitswijnen produceren. Hij vertelt: ‘De wijnstokken verliezen hun groeikracht na ongeveer hun dertigste levensjaar. Dit betekent dat de plant minder produceert, maar de druiven die groeien zijn geconcentreerd, vol en sappig van smaak. Je kan het met oudere mensen vergelijken, minder productief maar met meer wijsheid en levenservaring.’ Tja, dat klinkt logisch denk ik bij mijzelf.

Christian vertelt dat ze zorgvuldig met het irrigatiesysteem in de wijngaard om moeten gaan, zodat de planten niet teveel water krijgen. Omdat de wijnranken van de malbec zo oud zijn en de wortels wel tot 7 meter diep in de grond zitten, worden de velden twee keer per jaar overstroomd, het water trekt heel diep de grond in. De wortels zoeken hun weg naar het water.

In de proefruimte staan glazen en flessen opgesteld. De etiketten zien er vrolijk uit met gekleurde tekeningen. De naam van de wijnen is Secreto. ‘De betekenis van Secreto is de manier van wijn maken. Iedere fles draagt een geheim met zich mee, want behalve het hoofd-druivenras zit er nog tot maximaal 15 procent een ander druivenras. We vertellen niet welke, zegt Christian met een glimlach op zijn gezicht. Op de etiketten staan figuurtjes uitgebeeld die zich verstoppen.’

En dan mag ik proeven: ‘De malbec geurt naar zwarte bramen, pruimen en lichte caramel, de smaakt is zacht en rond, glijdt zo soepel door mijn keel. Een heerlijke zwoele wijn en ja, volgens mij is dit absoluut het geheim van de wijnen van Viu Manent.’

Tutunjian: paradijs voor wijnmaker Pablo Barros

Colchagua Valley, een ochtend in maart, straks bezoek ik één van de grootste wijnhuizen in Chili. Pablo Barros, de wijnmaker kon maar net tijd voor me vrijmaken. De oogst is begonnen, hij heeft het druk om te bepalen welke percelen geplukt moeten worden. Zijn telefoon gaat regelmatig, waarna in het Spaans snelle conversaties heen en weer gaan. De meeste wijngaarden worden met de hand geoogst, behalve de druiven voor de eenvoudige basiswijn.

We lopen tussen de enorme rijen roestvrijstalen tanks door, sommige zijn nog leeg, in andere is het sap van de druiven net geperst. Pablo vraagt of ik het gistende druivensap wil proeven. ‘Ja, graag,’ is mijn antwoord want ik heb nog nooit het sap van wijndruiven op mijn smaakpapillen gehad. Het is verbazingwekkend zoet, logisch want alle suikers moeten nog worden omgezet in alcohol. Het rode vocht van de merlot is al herkenbaar.

In de proefruimte staan zo’n 25 flessen te ademen. Pablo is nieuwsgierig naar het consumentengedrag in Nederland. Ik zeg eerlijk dat naar mijn mening de chardonnay in de basislijn een iets te hoge zuurgraad heeft. De tendens in de wijnwereld is om frisse chardonnays te maken zonder houtlagering. Daarna proef ik een zalmroze rosé, de kleur van uienschillen, die gemaakt is van carmenére. Ik ben verrast, een verfrissend glas wijn.

We gaan over op de rode wijnen en ik vraag aan Pablo hoe het komt dat de wijnen in Chili zachte tannine hebben. Hij legt uit: ‘Het klimaat in Chili is zo constant dat we kunnen wachten op het juiste moment van de fenolische rijpheid van de druif. Ik kan per dag de oogst bepalen. Zo blijft de carmenére zeker tot eind mei aan de stokken hangen. Daardoor ontstaan er geen harde tannine.’

Pablo vertelt verder: ‘De malbec oogsten we eerder dan de carmenére. Malbec smaakt een klein beetje zoet met tonen van butterscotch en toffee. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar carmenére, de druif heeft meer structuur, meer temperament en moeilijker in het wijnmakingsproces.’ Hij vergelijkt carmenére met een vrouw: ‘Als je de druif met zorg en aandacht behandelt, krijg je mooie wijnen, zo niet, ook geen mooie wijn.’

De laatste wijn uit 2011 is een assemblage van de beste percelen carmenére, malbec, syrah en cabernet sauvignon. ‘De percentages van de druiven kunnen ieder jaar veranderen. Het hangt van de kwaliteit van de druiven af. Net als in een huwelijk, som is het goed, soms even wat minder goed. Het gaat om het vinden van de juiste persoon of in dit geval de juiste druif,’ aldus Pablo.

Ik moet erom lachen en denk bij mijzelf dat voor dit grote wijnhuis Pablo de juiste wijnmaker is, omdat hij met hart en ziel met zijn ‘wijnkinderen’ bezig is!

Montgras: de druiven proeven naar groene paprika

Het feest in het dorp is volop aan de gang. Lange rijen om ergens een glas wijn te bemachtigen. Koningsdag is hier niets bij. Mijn beeld voordat ik hier in Santa Cruz, Chili, aankwam was, dat er een paar boeren op het marktplein zouden staan met tonnen rood vocht, waar je wat wijn uit kon tappen. Niets is minder waar. Grote bedrijven, gebottelde flessen en massa’s mensen.

Het is ‘la vendimia’, het oogstfeest in Santa Cruz. Overal staan kramen waar je wijn kunt proeven en in de bodega’s in de omgeving worden speciale activiteiten georganiseerd. Deze keer vervolg ik mijn weg in de taxi naar Montgras, een middelgroot wijnhuis. Bij aankomst wil ik de taxichauffeur betalen, maar hij gebaart me dat hij op me blijft wachten.

In de bodega sluit ik aan bij een groep Chilenen die net arriveren. De jongen die de rondleiding geeft is vrolijk en vertelt honderduit over alle verschillen tussen de Chileense en Europese wijnen, hij heeft net zijn examen gehaald en is een tijd in Bordeaux geweest. In Chili bestaat het examen uit veel theorie en slechts twee wijnen blind proeven die je wel allebei goed moet hebben. Moeilijk.

Op de tafel staan voor de flessen wijn de druiven gedrapeerd. Het is oogsttijd dus bijna alle druiven zijn rijp. Het is fascinerend om zo duidelijk groene paprika te proeven in de carmenere druif, cabernet sauvignon is klein en heeft een dikke schil waar de tannines in schuil gaan. Sauvignon blanc is zoet, maar veel frisser dan de chardonnay druif. Merlot is zacht van smaak en grenache druif is een mond vol sappige kersen.

De jongen vertelt enthousiast over een bijzondere druif: ‘Vele jaren dachten Chilenen dat carmenere de merlotdruif was. Het was wonderbaarlijk hoe goed deze in Chili groeide en mooie wijnen produceerde. Anders dan in Frankrijk, maar dat kwam door het klimaat, werd lange tijd verondersteld. Totdat twintig jaar geleden na laboratoriumonderzoek bleek dat het geen merlot was, maar carmenere. Sindsdien is carmenere de druif van Chili.’

Een wonderbaarlijk, maar waar verhaal. Op de tafel staan ook glazen met verse paprika erin, wat vanille, appel en ananas. Ik draai de glazen rond net alsof er wijn in zit. De verse geur van groene paprika is duidelijk herkenbaar en terug te vinden in de wijn die van carmenere is gemaakt.

Zo kom ik langzamerhand tot de conclusie dat carmenere echt een druif is die topwijnen in Chili produceert.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén