VondelVini

registervinoloog Maud Veldkamp

Tag: Carmenere

Prowein: ondergedompeld in drie dwaze wereldse wijndagen

Vanuit de hele wereld stromen wijnmakers en andere wijnprofessionals naar die ene stad in Duitsland, Düsseldorf. Het is grootste beurs denkbaar in Europa, ongeveer de oppervlakte van tien keer de hallen van de Rai in Amsterdam. Het lijkt net op de drie dwazen dagen van de Bijenkorf, mensen die dringen om naar binnen te komen en als bijen rond zoemen in de korf. Een soortgelijk gevoel bekruipt me in dit massale wijngebeuren.

Waar te beginnen? Ik stort me in het gedruis en loop richting hal 9, daar is de sectie voor Chili, waar ik twee jaar geleden tussen de wijnranken ronddwaalde. Al zoekende bots ik zowat op tegen één van mijn vrienden uit dat land. ‘Eduardo, wat doe jij hier?’ vraag ik in blije verbazing. Hij maakt de mooiste carménere, maar in kleine oplage, ik had hem hier niet verwacht. Wat een toeval, zijn stand is wat achteraf gepositioneerd in de hal, ik had hem anders nooit gezien.

Wat een feest om zijn wijnen weer te mogen proeven, mijn ogen glunderen als ik de bekende etiketten van Alchemy zie. Na mijn trip in Chili had ik vier flessen meegenomen in een houten kist, de rugzak was zo zwaar, ik kon er nauwelijks nog mee lopen. De wijn is zo bijzonder omdat ze de druiven met de hand van de tros plukken. Daarna geleidelijk persen en zonder toevoeging van gist ondergaan de druiven het fermentatieproces. Het gevolg hiervan, is dat het groene karakter van de carménre druif volledig zacht en aangenaam naar voren komt.

Mijn zoektocht gaat verder door de hal van Spanje en Portugal richting Frankrijk. De sfeer in iedere hal is anders, zo ook de taal die ik om mij heen hoor. Van bruisende mensen en geelrode vlaggen naar het chique ivoorwitte tapijt onder mijn voeten in de Champagne-lounge. Bij Tattinger vraag ik een laatste slokje Blanc de Blancs die onder de toonbank verscholen staat. De dames reageren met enige wijnstress, het is de laatste fles op de beurs. Ik loop verder en speur de rijen af naar Chateau Grézan.

Chateau Grézan ligt in de appellation Faugeres in de Languedoc. De wijnmaker vertelt vol vuur over zijn topcuvée les Schistes Faugeres. De druiven zijn gefermenteerd in eikenhouten vaten en daarna heeft de wijn 15 maanden in het vat gerijpt. Vol van karakter, complex, een lange afdronk, ik beaam zijn betoog. Mijn oog valt op een fles rosé waar op het etiket een wulpse dame staat afgebeeld. De wijnmaker lacht, ja de wijn heet ook ‘au gris de mes enviers’, dat betekent een onafhankelijke vrouw, gelijk de smaak van de wijn. Grappig hoe de wijn zich hier in het etiket vertaalt.

Nadat ik drie dagen ben ondergedompeld in deze dwaze wereldse wijndagen sluit ik af bij mijn vriend Eduardo uit Chili. Met een glimlach vraagt hij of ik mijn rugzak bij me heb. ‘Haha, nee, deze keer geen rugzak,’ is mijn antwoord. Eduardo zoekt een lege doos, en de aangebroken proefflessen van zijn prachtige wijnen mag ik meenemen. Met een tevreden gevoel en alweer een doos flessen vertrek ik richting Amsterdam.

Deze blog is eerder gepubliceerd op Perswijn, het wijnmagazine voor liefhebbers & professionals.

 

Tutunjian: paradijs voor wijnmaker Pablo Barros

Colchagua Valley, een ochtend in maart, straks bezoek ik één van de grootste wijnhuizen in Chili. Pablo Barros, de wijnmaker kon maar net tijd voor me vrijmaken. De oogst is begonnen, hij heeft het druk om te bepalen welke percelen geplukt moeten worden. Zijn telefoon gaat regelmatig, waarna in het Spaans snelle conversaties heen en weer gaan. De meeste wijngaarden worden met de hand geoogst, behalve de druiven voor de eenvoudige basiswijn.

We lopen tussen de enorme rijen roestvrijstalen tanks door, sommige zijn nog leeg, in andere is het sap van de druiven net geperst. Pablo vraagt of ik het gistende druivensap wil proeven. ‘Ja, graag,’ is mijn antwoord want ik heb nog nooit het sap van wijndruiven op mijn smaakpapillen gehad. Het is verbazingwekkend zoet, logisch want alle suikers moeten nog worden omgezet in alcohol. Het rode vocht van de merlot is al herkenbaar.

In de proefruimte staan zo’n 25 flessen te ademen. Pablo is nieuwsgierig naar het consumentengedrag in Nederland. Ik zeg eerlijk dat naar mijn mening de chardonnay in de basislijn een iets te hoge zuurgraad heeft. De tendens in de wijnwereld is om frisse chardonnays te maken zonder houtlagering. Daarna proef ik een zalmroze rosé, de kleur van uienschillen, die gemaakt is van carmenére. Ik ben verrast, een verfrissend glas wijn.

We gaan over op de rode wijnen en ik vraag aan Pablo hoe het komt dat de wijnen in Chili zachte tannine hebben. Hij legt uit: ‘Het klimaat in Chili is zo constant dat we kunnen wachten op het juiste moment van de fenolische rijpheid van de druif. Ik kan per dag de oogst bepalen. Zo blijft de carmenére zeker tot eind mei aan de stokken hangen. Daardoor ontstaan er geen harde tannine.’

Pablo vertelt verder: ‘De malbec oogsten we eerder dan de carmenére. Malbec smaakt een klein beetje zoet met tonen van butterscotch en toffee. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar carmenére, de druif heeft meer structuur, meer temperament en moeilijker in het wijnmakingsproces.’ Hij vergelijkt carmenére met een vrouw: ‘Als je de druif met zorg en aandacht behandelt, krijg je mooie wijnen, zo niet, ook geen mooie wijn.’

De laatste wijn uit 2011 is een assemblage van de beste percelen carmenére, malbec, syrah en cabernet sauvignon. ‘De percentages van de druiven kunnen ieder jaar veranderen. Het hangt van de kwaliteit van de druiven af. Net als in een huwelijk, som is het goed, soms even wat minder goed. Het gaat om het vinden van de juiste persoon of in dit geval de juiste druif,’ aldus Pablo.

Ik moet erom lachen en denk bij mijzelf dat voor dit grote wijnhuis Pablo de juiste wijnmaker is, omdat hij met hart en ziel met zijn ‘wijnkinderen’ bezig is!

Montgras: de druiven proeven naar groene paprika

Het feest in het dorp is volop aan de gang. Lange rijen om ergens een glas wijn te bemachtigen. Koningsdag is hier niets bij. Mijn beeld voordat ik hier in Santa Cruz, Chili, aankwam was, dat er een paar boeren op het marktplein zouden staan met tonnen rood vocht, waar je wat wijn uit kon tappen. Niets is minder waar. Grote bedrijven, gebottelde flessen en massa’s mensen.

Het is ‘la vendimia’, het oogstfeest in Santa Cruz. Overal staan kramen waar je wijn kunt proeven en in de bodega’s in de omgeving worden speciale activiteiten georganiseerd. Deze keer vervolg ik mijn weg in de taxi naar Montgras, een middelgroot wijnhuis. Bij aankomst wil ik de taxichauffeur betalen, maar hij gebaart me dat hij op me blijft wachten.

In de bodega sluit ik aan bij een groep Chilenen die net arriveren. De jongen die de rondleiding geeft is vrolijk en vertelt honderduit over alle verschillen tussen de Chileense en Europese wijnen, hij heeft net zijn examen gehaald en is een tijd in Bordeaux geweest. In Chili bestaat het examen uit veel theorie en slechts twee wijnen blind proeven die je wel allebei goed moet hebben. Moeilijk.

Op de tafel staan voor de flessen wijn de druiven gedrapeerd. Het is oogsttijd dus bijna alle druiven zijn rijp. Het is fascinerend om zo duidelijk groene paprika te proeven in de carmenere druif, cabernet sauvignon is klein en heeft een dikke schil waar de tannines in schuil gaan. Sauvignon blanc is zoet, maar veel frisser dan de chardonnay druif. Merlot is zacht van smaak en grenache druif is een mond vol sappige kersen.

De jongen vertelt enthousiast over een bijzondere druif: ‘Vele jaren dachten Chilenen dat carmenere de merlotdruif was. Het was wonderbaarlijk hoe goed deze in Chili groeide en mooie wijnen produceerde. Anders dan in Frankrijk, maar dat kwam door het klimaat, werd lange tijd verondersteld. Totdat twintig jaar geleden na laboratoriumonderzoek bleek dat het geen merlot was, maar carmenere. Sindsdien is carmenere de druif van Chili.’

Een wonderbaarlijk, maar waar verhaal. Op de tafel staan ook glazen met verse paprika erin, wat vanille, appel en ananas. Ik draai de glazen rond net alsof er wijn in zit. De verse geur van groene paprika is duidelijk herkenbaar en terug te vinden in de wijn die van carmenere is gemaakt.

Zo kom ik langzamerhand tot de conclusie dat carmenere echt een druif is die topwijnen in Chili produceert.

“Naakt door de wijngaard”: Carmenere waar je wild van wordt

,In mijn zoektocht naar de wereld die wijn heet, ben ik in het vliegtuig naar Chili gestapt. Chili staat bekend om haar betaalbare en kwalitatief goede wijnen. Vooral het supermarktsegment met wijnen van rond de vijf euro, wordt steeds meer door de Chilenen gedomineerd. Ik vraag me af in hoeverre de productie van de betere kwaliteitswijnen ook naar Nederland kan overwaaien.

Het is warm, de taxi zoeft door de vallei, overal staan wijnranken aangeplant tot in de verste heuvels te zien. Dit is Colchagua Valley, in de wijnvolksmond ook wel ‘het Napa Valley van Chili: het gebied dat de beste druiven oplevert. De poorten openen en we rijden de laan op, het imperium van de grootste wijnmaker van Chili, Aurelio Montes, komt me tegemoet.

In de hal staat een donkerbruin glimmend houten standbeeld van een engel. Statig en vastberaden. Net zoals de eigenaar, die naar voren komt lopen, Aurelio Montes een lange man, levensgroeven lopen door zijn gezicht, flink postuur en met zijn herkenbare baseballpet op. Hij glimlacht naar me en zegt: ‘I see a familiar face.’ Een paar dagen geleden kwam ik hem op een barbecue van een andere wijnmaker tegen. Daar kwamen de caballero’s te paard aanrijden voor het oogstfeest.

Aurelio vertelt: ‘De engel is ervoor om ons te beschermen. Een van mijn partners kwam bijna om het leven tijdens een auto-ongeluk, hij reed te hard. We besloten daarom de engel in ons merk terug te laten komen als beschermheilige. Zo heet onze beste carmenere ‘Purple Angel, paars vanwege de donkere kleur van de wijn.’ Carmenere is dé druif van Chili, stevig qua structuur met in de schil aroma’s van groene paprika. Ik ben benieuwd.

Op de tafel in de zaal staan heel veel lege glazen, de airco blaast frisse lucht naar binnen. Aurelio nodigt ons uit om te gaan zitten en we proeven het volledige assortiment. In de nieuwe lijn ‘Outer Limits’ is hij op zoek gegaan naar experimenten met druivenassen om buiten de bestaande grenzen te treden. Zo maken we kennis met een nieuwe assemblage met carignan, syrah en mourvedre. Stevig, maar met ronde tannine.

Aurelio beschrijft zijn beste cuvees: ‘Montes Alpha M, cabernet sauvignon, is voor bij een gala diner, Montes Folly, syrah, komt het beste tot zijn recht bij het haardvuur, Montes Purple Angel, carmenere, maakt je wild: naakt ren je door de wijngaard.’ Ik laat deze topcuvées door mijn mond kolken. Het zijn werkelijk parels en ze kunnen in mijn beleving absoluut concurreren met hun Franse druifgenoten.

Het is de vraag of de Nederlandse consument bereid is om meer te betalen voor de Chileense wijnen dan ze gewend zijn in de supermarkt. Ik ga er in ieder geval mijn best voor doen om deze goudmijnen te promoten.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén