De weg slingert moeizaam in haarspeldbochten omhoog. De banden van de Japanse 4WD kunnen de Spaanse bergen maar net verdragen. We slippen weg over de stoffige keien, het is gortdroog en steil. Ik zie geen enkel teken van een wijnstok, slechts stekelige cactussen. Toch moet hier ergens bodegas Bentomiz verstopt liggen in het dorre verhitte landschap. Een strak gebouw van grijs leisteen met scherpe hoeken doemt plotseling uit de berg naar voren. ’Zou het hier zijn?’ vraag ik mijzelf af. We worden ontvangen door een Nederlandse man met een witte hoed op, hij wijst ons de parkeerplaats en gebaart naar zijn partner. We zitten goed, hier is het.

Even later staan we in de koele ruimte onderin het gebouw waar de vergistingstanks hun plek innemen. Clara Verheij vertelt vol trots: ‘We kwamen hier twintig jaar geleden wonen en maakten wijn op de traditionele manier: met onze blote voeten stampen in een grote badkuip vol druiventrossen om ze te pletten. Nu zijn we zover dat we de techniek gebruiken om de kwaliteit van de wijn te bevorderen. Het is ons doel om frisse, levendige wijnen te maken met uitdrukking van het terroir. Leisteen zit hier in de bodem en geeft een ziltig element aan de wijnen. Zo past dit leistenen gebouw ook in de omgeving, het is in Bauhaus-stijl ontworpen.’ Inderdaad, achteraf in onze zoektocht bleek dat we er al twee keer voorbij waren gereden.

De druivenstokken staan achter het gebouw en groeien de heuvel op. Kleine dikke stammen, laag bij de grond, de bladeren kleuren oranje rood, het is herfst maar aan de warmte is dat niet te merken. Het druivenras moscatel is hier heer en meester in het gebied Alejandria nabij Malaga. De frisse zeewind in de heuvels zorgt voor de juiste verkoeling. De druiven worden halverwege augustus geplukt en het juiste moment van rijpheid wordt door het suikergehalte bepaalt. Clara is voorstander van een frisse droge wijn, daarom blijven de druiven niet te lang hangen. Dit in tegenstelling tot de klassieke verwerking van moscatel, waar de Spanjaarden stroperige zoete wijnen van maken.

We proeven de droge moscatel , die in de neus heel bloemig ruikt en tot mijn verbazing een mooie lange afdronk heeft. Dat komt door de opvoeding van de wijn ‘Sobre Lias’, dit betekent dat hij op zijn gistcellen heeft gerijpt waardoor een romige smaak ontstaat met een mooie lengte. De rosé is gemaakt van het vergeten inheemse druivenras rome, fruitig met een frambozenaroma. De zoete wijn van Bentomiz is hun pareltje. Levendig, fris met een perfecte zuurgraad en net als marmelade proef ik sinaasappel en een klein bittertje achterop de tong.

Clara vertelt vol trots: ‘Onze zoete moscatel staat in verschillende toprestaurants op de kaart. We doen onze eigen marketing, in een jaar tijd hebben we in alle sterrenrestaurants gegeten en de sommeliers de wijn laten proeven, met resultaat!’ Ik heb bewondering voor deze kleine bodega die op eigenzinnige manier hun doelen bereiken. Later zoekt onze auto zijn weg in het stof naar beneden, met in de achterbak een paar dozen vol flessen, die door de slechte weg tegen elkaar staan te rinkelen. Als dat maar goed gaat.