De wekker gaat om 5 uur ’s ochtends. De diepe duisternis omhult mijn oranje Fiat Panda die behoorlijk wat kilometers gaat rijden. Op de snelweg schieten we onder de wegwijsborden door. Het tempo zit er aardig in. Met het E-CRU team ben ik onderweg naar de Champagne om de ingekochte wijnen van Aurélien Laherte op te halen. We zijn uitgenodigd voor een diner bij Laherte, dus mijn hoge hakken en chique jurkje heb ik bij me in een tas.

Bij aankomst in het pittoreske dorp Chavot-Courcourt in de glooiende hevels van deze beroemde streek, komt Aurélien ons tegemoet lopen. Een bescheiden boerenzoon, aan zijn handen en kleren te zien komt hij net uit de wijngaarden. We frissen ons op in de gîte van Laherte, mijn jurkje blijft in de tas voor de avond en ik trek mijn lage pumps aan, een nette broek en luchtig bloesje. We krijgen een rondleiding in de wijngaarden, Aurélien heeft 10 hectare verdeeld over meer dan 75 percelen.

We rijden rond in een Franse Renault, die de onverharde weg door de hellingen goed kan verdragen. Hij laat ons zijn percelen zien die karakteristiek zijn voor Laherte’s manier van wijn maken. Aurélien vertelt in vloeiend Engels, maar met een duidelijk Frans accent: ‘Voor ons is het belangrijk om ieder terroir in de wijnen tot uitdrukking te laten komen. De persoonlijkheid van de wijn ontwikkelt zich in de houten vaten in de kelder. Later zoeken we naar een goede mix van deze vaten om uitgebalanceerde, elegante en fruitige wijnen te maken.’ Ondertussen zakken mijn pumps steeds dieper weg in de zompige aarde.

Naast het woonhuis van Laherte zijn de kelders waar metershoge rijen flessen liggen opgestapeld, waarin de verfijnde mousse ontstaat. Beneden staan grote bruine eikenhouten vaten waar de stille wijn aan het rijpen is. We mogen wat proeven, de smaak is erg jong en fris. In het putje in de kelder spugen we de wijn weg. Het is koud, mijn luchtige bloesje is niet gemaakt voor deze omstandigheden. Aurélien neemt ons daarna mee naar boven, waar de persen staan. Gigantische apparaten waarvan er één bij het bekende handelshuis Veuve Cliquot is gekocht.

Het diner is in de gîte. Mijn lippen zijn blauw geworden van de kou in de kelders, ik laat mijn jurkje voor wat het is, en wikkel een warme deken om mijn benen. Aurélien ontkurkt de champagne voor nog een slokje van deze prachtige bubbel. In zeer aangename sfeer voltrekt zich de avond, Aurélien vertelt verhalen over de wijnplukkers tijdens de oogst. Langzaam krijg ik een volledig beeld van een kleine wijnboer in de Champagne. In bladerdeeg gehulde stroperige peren maken het diner af en met een rond buikje en kleine ogen rol ik in mijn bed.